از دو روز پیش شروع شد همین موقع ها بود . دراز کشیده بودم منتظر اذان که دلم یکهو آشوب شد . از همون موقع هنوز همین حس رو دارم . هنوز توی دلم رختشویی باز کردن و هیچ طوره قصد رفتن ندارن. هر کار و راهکار بلد بودم رفتم . اتفاقی هم نیافتاده بود آخه که یکهو اینطور شدم. استرس چیزی هم ندارم . گفتم شاید حالت مسمومیت باشه ، مسموم هم نشدم . نمی‌دونم حتی خواب هم مزه ی خواب نمی‌ده . تلخه ، سخته ! درس هم نتونستم بخونم ‌. غذا هم نمیتونم بخورم . اصلا درونم انکار داره متلاشی میشه و یه پوسته ی سفت دورشه که نمیذاره ولی این پوسته داره اذیتم می‌کنه . انگار انگار .. نمی‌دونم. نمی‌دونم انگار چی . درونم یکطوری ای شده که نمی‌دونم حتی واسه چی . 

هر کاری که سرحالم میآورد آنجام دادم به سختی ولی هیچکدوم عادیَم نکرد. 

بدنم اونقدر خسته هست که سختمه راه برم و آب جوش رو بذارم حتی . دراز کشیدم همینطور بی هیچ فکری ، هیچ دغدغه ای هیچ حرفی هیچ کاری هیچ صدایی .

همیشه می‌گفت صفر رو میگن ماه نحسی هست، صدقه زیاد بدید. راست می‌گفت...

*یازده صفر سال ۱۴۳۶ ! 

چرا توی اردیبهشت و خرداد تمام جانم و انرژیم‌ گرفته میشود؟! که بشوم یک آدم بی انگیزه ی‌خسته که حس کنم هیچکس رو اطراف خودم ندارم و حس کنم آدم ها از من بیزارند و این حس ها بیشتر اذیتم میکنند و من ... من چنان گم شده ام که اصلا هیچ دستی برای پیدا کردن خودم به طرف خودم دراز‌نمیکنم. هیچوقت فکر نمی‌کردم ک من بخوام چنین روزا رو طوری بگذرونم که اصلا خودم نشناسم خودمو... این وضع داره ضعیف ترم می‌کنه ! جسمی ، روحی شدید تحت فشارم و از این وضع خستم، خیلی خیلی خیلی خسته ..!